“نظامِ اَره کُشی”

image

هیچ گونه تضمین اجتماعی ندارد. تضمین حقوق سیاسی – اجتماعی- اقتصادی افراد، ساختار ویژه ای را می طلبد که زمینه آن هرگز در جامعه ایران به وجود نیامده، و ایرانیان توفیق شناختن آن را نداشته اند. لذا کشتن با شمشیر و تبر و اره  از ابزار اصلي تحمیل ارادهٔ قویتر یا تقاص برای جبران تجاوز به حقوق افراد بود. حقوق سیاسی به شکلی که امروز در جهان شناخته شده، در ایران هرگز وجود نداشته است. این گونه حقوق هم که از کشورهای توسعه یافته  تراویده است، به کار کشورهایی که الگوی رفتاری قبیله ای دارند نمی خورد، چون حقوق باید در روابط اجتماعی جان بگیرد و تضمین پیدا کند، نه اینکه توسط حقوقدانی طرح یا توسط دیگری تصویب شود.

در ایران اگر کسی مخالفت سیاسی می کرد، اره می شد. اگر فردی در جوامع قبیله ای مورد بغض حاکمان قرار گیرد و اره و مثله نشود، مورد لطف قرار گرفته است، چون اگر اره شود و مثله گردد، هیچ ضابطه اجتماعی قادر به دفاع از او نیست. کسانی که میخواهند در جوامع انسانی ریشه اره کردن ها را بخشکانند، می باید کینه خود را فقط متوجه اره و اره کش نکنند، چرا که اره و اره کشی هردو از پدیده های اجتماعی هستند و در محیط ویژه ای رشد می کنند، علاوه بر توجه به اره و اره کش، فکر باید معطوف به محیط رشد جرایم گردد تا توفیقی نسبی در تعدیل آن به وجود آید. جامعه ای را که فردوسی تصویر کرده و ویژگیهایی را که برای هریک از گروهها برشمرده است، عملکردی جز این نمی توانست داشته باشد که وزیران را بکشند و برای یکدیگر تحفه بفرستند…

| :کتاب: جامعه شناسی خود کامگی | علی رضا قلی | نشر نی – تهران ۱۳۷۷ | صفحه: ۱۰۶ | بر گرفته از نسخه: PDF |

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *